-11-

พี่แจจุงตาย...คุณทำให้พี่แจจุง.......ชาตินี้ทั้งชาติผมจะไม่มีวันไปญาติดีกับคุณ....ไอ้คนใจร้าย...............ทั้งที่พี่แจจุงรักแต่คุณคนเดียว.....แต่คุณกลับมีแต่ทำร้ายพี่แจจุงซ้ำแล้วซ้ำเล่า.........เป็นยังไงล่ะ ตอนนี้พี่แจจุงตายไปแล้ว สมใจมั้ยล่ะ?......สาแก่ใจคุณรึยัง!.........ฆาตกรใจร้าย!!!

ฆาตกรใจร้าย!

ฆาตกรใจร้าย!

ฆาตกรใจร้าย!

ไม่จริง.........ไม่จริง................

แจจุงยังไม่ตาย!

ไม่จริงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง................................................!!!!!!!!!!!!

.......โฮ........ยุนโฮ.....ยุนโฮ

เสียงที่ปลุกเรียกดังมาเป็นระยะ พร้อมกับแรงเขย่าที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

มะ.....ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย.........................!!!!!!!!!!!!!!!!

ยุนโฮ!

ไม่จริงๆ......แจจุงๆ...แจจุงอยู่ที่ไหน สายตาที่พร่าเลือนเริ่มปรับเข้าที่ ร่างสูงที่พึมพำอยู่เงยหน้ามองรอบๆ ตัว สิ่งแวดล้อมได้บอกว่า เขาอยู่ที่โรงพยาบาล

ยุนโฮ เจ็บตรงไหนรึเปล่าจ๊ะ?...เดี๋ยวน้าเรียกหมอให้นะ มุนยองกล่าวกับร่างสูงอย่างใจดี ไม่ได้มีสีหน้าว่าจะโกรธเคืองยุนโฮเลยแม้แต่น้อย แต่ยุนโฮก็ยังไม่หายกังวลจากความฝัน ที่เหมือนยิ่งกว่าเกิดขึ้นจริง

แจจุงล่ะครับ?.....แจจุงเป็นยังไงบ้าง?.....แจจุงปลอดภัยดีใช่มั้ยครับ? ยุนโฮไม่ยอมให้มุนยองกดกริ่งเรียกหมอ ร่างสูงรัวคำถามเค้นเอาคำตอบจากมารดาของคนรัก

น้าว่าให้หมอมาตรวจร่างกายก่อนดีกว่านะจ๊ะ มุนยองเลี่ยงที่จะตอบคำถาม เพราะลูกชายคนเล็กได้กำชับไว้ว่าไม่ให้บอกอะไรยุนโฮทั้งนั้น

ไม่ครับ..ผมไม่ได้เป็นอะไร ไม่มีอะไรแตกหัก....ผมขอร้องล่ะครับ ช่วยบอกผมทีว่าแจจุงอยู่ที่ไหน

อย่าดื้อสิจ๊ะ....น้ามีธุระต้องไปทำอีกเยอะนะจ๊ะ มุนยองตัดบทแล้วกดกริ่งเรียกหมอทันที

ยุนโฮจ้องมองมุนยองที่เดินออกไป แล้วเขาก็แทบจะลุกวิ่งตามไปทันที เมื่อเพิ่งสังเกตเห็นว่าหล่อนใส่ชุดสีดำล้วน แต่สุดท้ายเขาก็ต้องอยู่บนเตียงดังเดิม เมื่อเหล่าพยาบาลมีจำนวนและกำลังมากกว่า

ไม่จริง.............

ใครก็ได้ช่วยบอกฉันทีว่ามันไม่จริง...........................

แจจุงยังไม่ตาย............................

ทำไม..........ทำไมถึงไม่ให้โอกาสฉันได้แก้ตัวบ้าง.....................

แค่ให้แจจุงมีชีวิตอยู่ เพื่อให้ฉันรัก.......ก็ไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?

แจจุงรักยุนโฮนะ

อย่าทิ้งฉันไปไหนนะยุนโฮ

อยู่กับฉันตลอดไปได้มั้ย

ฉันอยู่ข้างๆ นายเอง เพราะฉันเชื่อใจนายไงล่ะ

ฟังฉันก่อน ยุนโฮ

ฉันรักนายคนเดียวนะ

เชื่อฉันสิ....ยุนโฮ

ขอร้องล่ะ.......อย่าทิ้งฉันไปเลยนะ

แจจุง......ฉันรักนาย..........ฉันขอโทษ.........

.
.
.

ร่างโปร่งนั่งนิ่งมองพี่ชายคนสวยที่หลับตาพริ้มไม่รับรู้อะไร ทั้งใบหน้าและริมฝีปากซีดขาวเหมือนกับรูปปั้นในเทพนิยาย ขนตายาวงอนสีดำเข้มกับคิ้วเรียวยาวสีดำเป็นเหมือนรอยปากกาสีดำบนกระดาษขาว

ซางมินแตะลงที่มืออันเย็นเฉียบของพี่ชาย

พี่แจจุง.....ความคิดที่เต็มไปด้วยทิฐิของผมได้พ่ายแพ้ความรักของพี่ทั้งสองแล้ว.....พี่ยุนโฮไม่กลัวที่จะตายเลยแม้แต่น้อย.....ผมยอมแพ้พี่สองคนแล้วจริงๆ

.
.
.

สามวันผ่านไป

ทั้งหมอและพยาบาลเริ่มพากันส่ายหน้า เมื่อยุนโฮไม่ยอมให้อะไรตกลงไปถึงท้องเลย ทั้งที่ความจริงร่างสูงนั้นนอนที่โรงพยาบาลแค่วันเดียวก็กลับได้เเล้ว แต่ทว่าอาการป่วยทางใจกลับมาแทรกเข้าเสียก่อน ทำให้ต้องยืดเวลาออกไปอีก จนวันที่สามทางแพทย์ได้เสนอให้ญาติพากลับไปบ้านได้

ตลอดการเดินทางกลับบ้านยุนโฮนั่งโดยไม่พูดอะไรสักคำ ทั้งเฮซุง ยูนากับจุนซูลอบมองร่างสูงแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ พร้อมกัน

นี่ลูกชายเราเป็นไปได้ขนาดนี้เชียวหรือ............?

แหวะ....ที่เมื่อก่อนทำเค้าไว้ซะมากมาย พอคราวนี้ทำท่าอย่างกับคนตายซาก.............

ยุนโฮปิดตายทางการรับรู้ทุกด้าน ไม่รู้แม้กระทั้งว่าเส้นทางที่รถเดินนั้นไม่ใช่ทางไปบ้านตนเอง

จนกระทั้งได้มายืนอยู่ตรงหน้าบ้านหลังหนึ่ง ร่างสูงจึงรู้สึกตัว บ้านหลังเล็กๆ สีขาวแถวชายเมือง รอบๆ ตัวบ้านมีสนามหญ้ากับส่วนหย่อมเล็กๆ อยู่

เชิญทางนี้เลยครับ ซางมินเดินออกมาต้อนรับ แล้วเดินนำเข้าไปในบ้าน

บนโต๊ะอาหารเตรียมพร้อมไว้ครบสำหรับทุกที่นั่ง มุนยองกับมินซองเดินออกมาจากครัวพร้อมกันด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมสุข ก่อนจะกล่าวเชิญให้แขกนั่ง ซางมินเข้าจับแขนยุนโฮที่กำลังนั่งลงไว้

ขึ้นบันไดไปทางซ้ายห้องริมสุดครับ ซางมินบอก แล้วผลักหลังร่างสูงให้เดินไป

.
.
.

กรอบรูปสีดำ กับรูปขาวดำของแจจุง

คิดแล้วน้ำตาก็ไหลออกมา

ร่างสูงเปิดประตูเข้าไป สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าทำในยุนโฮยืนนิ่งแล้วรวบรวมสติความคิดออกมาทบทวน ยุนโฮรู้สึกเหมือนกับว่าน้ำตาที่ไหลออกมาเมื่อครู่ได้เหือดหายไป

แผ่นหลังบางๆ ภายใต้เสื้อสีขาวสะอาดนั่งอยู่บนเตียง ดวงตากลมโตทอดมองออกไปนอกหน้าตา ยุนโฮเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าร่างบาง

แจจุง...... ยุนโฮจับไหล่ทั้งสองข้างของร่างบาง แจจุงมองยุนโฮดวงตานั้นฉายแววบางอย่างออกมา

จำฉันได้มั้ย แจจุง ยุนโฮเอ่ยถาม ร่างบางยังคงเงียบกริบ มีเพียงรอยยิ้มตอบกลับออกมา

แจจุง.....ตอบฉันบ้างสิ อย่าเอาแต่ยิ้มอย่างนั้น....จำฉันได้รึเปล่า?......ได้ยินเสียงของฉันรึเปล่า?....แจจุง ยุนโฮมองร่างบางที่ยิ้มบางๆ ให้ตนเอง อย่างใจเสีย.....แจจุงเป็นอะไรไป ร่างสูงนั่งลงข้างๆ แล้วรวบตัวคนรักมากอดไว้ รู้สึกได้ทันทีว่าร่างบางผอมกว่าเดิม

จำฉันได้รึเปล่า?.....ได้ยินเสียงฉันมั้ย?......ตอบฉันได้รึเปล่า?.......ฉันรักนายนะ แจจุง น้ำตาของร่างสูงไหลออกมาอาบแก้ม

แล้วอึนเฮล่ะ?.....นายรักอึนเฮไม่ใช่เหรอ? เสียงหวานเปล่งออกมาเบาๆ

ความกังวลระคนกลัวของร่างสูงได้จางหายไประดับหนึ่ง เมื่อรู้ว่าแจจุงกลับมามีสติสัมปชัญญะเช่นเดิมแล้ว

ฉันไม่ได้รักอึนเฮ...คนที่ฉันรักมีคนเดียวก็คือนาย....ยินมั้ยแจจุง ฉันรักนาย ยุนโฮค่อยๆ ถอนกอดออกมาแล้วจ้องตากับร่างบางนิ่ง

ราวนาทีกว่า สำหรับการค้นหาความมั่นใจของทั้งสอง

ทำไมตอนแรกฉันถามตั้งนานนายไม่ตอบฉันเลย......? ยุนโฮถามขึ้น แจจุงก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนจะตอบออกมาอย่างแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ

ก็ฉันไม่แน่ใจ...ว่านายกลับมาหาฉันเพราะสาเหตุอะไร....กลับมาเพราะสงสาร เพราะเวทนา เพราะรู้สึกผิด หรือเพราะอยากไถ่บาป.......แล้วอีกอย่างนายก็ผอมไปมากด้วย ฉันเลยหลงคิดไปว่านายตรอมใจเรื่องอึนเฮ

ร่างสูงฉีกยิ้มออกแก้มแทบปริ ก่อนจะกล่าวสิ่งในใจออกมาอีกครั้งเพื่อให้ร่างบางมั่นใจ ฉันกลับมาเพราะฉันรักนาย หัวใจของฉันอยู่ที่นายตั้งแต่แรกแล้ว....ยกโทษให้กับความผิดและสิ่งร้ายๆ ที่ฉันเคยก่อขึ้นนะแจจุง

ช่างมันเถอะ....ก็ฉันไม่ได้ถือโทษโกรธนายตั้งแต่แรกอยู่แล้วนี่ แจจุงยอมออกมายิ้มๆ พร้อมกับความสุขที่เพื่อทวีขึ้นเรื่อยๆ

แล้วตั้งแต่แรกนายถือออะไรอยู่ล่ะ? ยุนโฮถามออกมาเล่นๆ แต่ร่างบางกลับตอบออกมาอย่างจริงจัง

สิ่งที่ฉันถือมาตั้งแต่แรกก็คือ ความซื่อสัตย์มั่นคงในความรักที่มีต่อนาย

งั้นขอฉันกลับเข้าไปอยู่ในหัวใจนายตลอดไปได้มั้ย?

ได้สิ.....ว่าแต่นายจะเข้าทางไหนล่ะ? แจจุงถามกลับออกไปอย่างหยอกล้อ แต่มันกลับกลายเป็นการเปิดทางให้ร่างสูงได้ใช้ความสามารถของตนเองทันที

ก็ทางนี้ไง...... ยุนโฮดันแจจุงให้นอนหงายลงกับเตียง แล้วซุกไซ้ที่ซอกคอ และขบเบาๆ พอให้เกิดรอย ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากมาทาบลงกับเรียวปากบางสีทับทิม ลิ้นทั้งสองสอดตวัดเข้าหากัน ลมหายใจอุ่นๆ ของทั้งคู่ต่างก็รดใบหน้ากันและกัน ระหว่างซีนจุมพิตที่กำลังดำเนินอยู่ร่างสูงก็จัดการเสื้อผ้าที่เกะกะอยู่ออกให้หมด

มือใหญ่ลูบไล้ที่สะโพกงามแล้วไล่ไต่ไปตามแนวหลัง และสิ้นสุดลงตรงที่ผมมีดำขลับที่นุ่มเลื่อนราวกับเส้นไหมแท้ ร่างสูงถอนจูบออก ลากลิ้นอุ่นๆ ผ่านลำคอมายังอกเนียน เพียงไม่นานเรือนกายของร่างบางก็เต็มไปด้วยแต้มรักรอยจูบ มือเรียวงามเกาะแผ่นหลังกว้างของคนรักไว้

ยุนโฮขยับเข้าไปอยู่กลางหว่างขา จากนั้นจึงยกขาทั้งสองข้างของแจจุงขึ้น ดวงตาคมสบกันกับดวงตากลมโต ยุนโฮเลื่อนมือไปลูบไล้นวลแก้มใสของร่างบาง แล้วจุมพิตลงอีกครั้ง ยุนโฮอาศัยช่วงที่แจจุงให้ความสนใจกับการจูบ ค่อยสอดนิ้วเข้าไปที่ละนิ้วจนครบ ก่อนจะสอดแกนกายที่ขยายพร้อมเข้าไปในทีเดียว มือเรียวงามกอดคอร่างสูงแน่น

ฮึก...... น้ำใสๆ ร่วงออกมาจากหางตาของแจจุงทุกครั้งที่ร่างสูงกระแทกกายจ้วงลึกเข้าใส่ ยุนโฮรับรู้ว่ากำลังทำให้คนรักเจ็บจึงเข้าเลียที่ติ่งหูเป็นการปลอบประโลม

เจ็บมากรึเปล่า...? ยุนโฮกระซิบถามเบาๆ แจจุงส่ายหน้าเป็นคำตอบทั้งที่หลับตาปี๋ เรียกรอยยิ้มจากร่างสูงได้มากทีเดียว ลืมตาขึ้นมาสิ......แจจุง ร่างบางลืมตาขึ้นช้าๆ แล้วทั้งสองก็จ้องมองกันอีกครั้ว โดยที่ร่างกายส่วนล่างยังคงทำหน้าที่ต่อไป

ดวงตาทั้งสองทอประกายบอกรักกัน...............รัก

รัก เพียงคำๆ เดียว ที่ทำลายความบาดหมางโกรธเคือง

และที่มีวันนี้ได้ ก็เพราะคำว่า.............

รัก

.
.
.

มาแล้วครับ...... ยูชอนเปิดประตูเข้าแล้วกล่าวทักทายทุกคน ก่อนจะตรงเข้านั่งตรงที่ว่างข้างๆ จุนซู อ้าว....ยังไม่ทานอีกเหรอ ตอนแรกผมนึกว่าจะมาไม่ทันซะอีก....แล้วยุนโฮกับแจจุงล่ะครับ

ที่ยังไม่ทานก็เพราะรอพี่ยุนโฮกับพี่แจจุงนั่นแหละ จุนซูตอบแทนทุกคน ซางมินมองหน้าทุกคนแล้วเอ่ยขึ้น

ผมว่าเราไม่ต้องรอแล้วล่ะครับ...คงอีกหลายรอบ

ยูนาหันมาถามร่างโปร่งทันที อะไรเหรอจ๊ะ? ที่ว่าหลายรอบ

.......... ซางมินนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อหลายเดือนก่อนที่เขาเข้าไปเห็นอะไร.....โดยบังเอิญ ช่างเถอะครับ ทานกันดีกว่า

นั่นสิค่ะ..ทานกันเถอะค่ะ มุนยองกล่าว มินชองเริ่มเห็นด้วยกับภรรยาและลูกชายจึงเอ่ยขึ้น

ทานเถอะ อย่างที่ซางมินบอก...คงอีกนาน กว่าจะพากันลงมา

.
End
.

PS. เผื่อคนที่สงสัยว่ายัยอึนเฮตัวดีหายไปไหน ขอแถลงตรงนี้เลยนะคะ
เนื่องจากยัยอึนเฮยังแค้นอยู่ จึงสะกดรอยตามยุนโฮ และจงใจขับรถชนแจจุง แต่ยุนโฮมาคว้าแจจุงหลบได้ทัน ทำให้รถของยัยอึนเฮไปชนกับรถอีกคัน......ตายคาที่ และจะเห็นว่ามีฉากหนึ่งที่ให้คุณ มุนยองใส่ชุดดำ ซึ่งให้ใส่ไปงานศพยัยอึนเฮค่ะ

edit @ 2007/07/21 22:35:40