Queer7
เจ้ารังเกียจข้า.......ใช่มั้ย ร่างของเจ้าหญิงซอโยทอดนั่งเหยียดยาวบนม้านั่งตัวงาม ดวงตาสุขใสหลุบต่ำลงคลอไปด้วยน้ำนัยน์บางๆ ไม่เคยมีใครสามารถทำให้เจ้าหญิงซอโยเจ็บปวดได้เท่าซางมินอีกแล้ว
แม้จะเห็นเจ้าหญิงอันเป็นที่รักนั่งร้องไห้อยู่ตรงหน้า ซางมินก็ยังตีสีหน้าอันเฉยชาออกมาเช่นเดิม องค์หญิงซอโยกำลังตั้งครรภ์ อีกไม่นานก็จะขึ้นครองราชย์กับท่านยุนโฮ ข้าจะทำให้องค์หญิงแปดเปื้อนไม่ได้ ร้องไห้ออกมาเถิดองค์หญิง ข้ารับรองด้วยชีวิตว่าจะเฝ้าดูท่านอย่างนี้ตลอดไป สิ่งใดที่องค์หญิงต้องการข้าก็จะสรรค์หามาให้
เจ้าหญิงซอโยลุกขึ้นมาสวมกอดร่างโปร่งไว้อย่างโหยหา ข้าต้องการความรักจากเจ้าเท่านั้น..........
ซางมินอย่าทำอย่างนี้.......อย่าทำหน้าเหมือนไม่รู้สึกอะไรกับข้าอย่างนั้น............ เสียงเล็กๆ ที่เปร่งออกมาเจือปนไปได้เสียงสะอื้นไห้ จนซางมินต้องเอ่ยปาก
องค์หญิงกำลังครรภ์ร้องไห้หนักอย่างนี้ไม่ดี......
ไม่..ข้าไม่ได้ท้อง......ฮึก..ฮือๆๆ.....ท่านพ่อ.....ท่านพ่อบอกว่าข้ากับท่านยุนโฮไม่สามารถมีลูกด้วยกันได้ จึงให้ยุนโฮมีอะไรกับผู้หญิงคนใดคนหนึ่งในวังนี้ ตอนนี้นางกำลังตั้งครรภ์แทนข้า
...... ร่างโปร่งอึ้งไปในทันทีที่รู้ ถูกต้มจนเปื่อยเสียแล้ว เรื่องนี้ให้ใครรู้ไม่ได้
ใช่ให้ใครรู้ไม่ได้......
แล้วทำไมองค์หญิงถึงยังบอกข้า ท่านไม่กลัวข้า...
ไม่กลัวข้าไม่กลัวถ้าข้าต้องแหลวแหลกเพราะเจ้าข้าก็ยอม ขอเพียงเจ้าอย่ามีท่าทีเหมือนเกลียดข้าก็พอ
ความรักของข้าที่มีต่อเจ้าไม่เคยแพ้ใคร...........แต่ชีวิตนี้ข้าคงให้เจ้าไม่ได้ เพราะมันเป็นของแผ่นดิน.................หากเจ้าไม่พอใจที่สามารถครอบครองข้าได้แค่หัวใจ ก็จงทำให้ชีวิตข้าแหลกสลายด้วยน้ำมือของเจ้า...........................
.
.
.
จุนซู....เจ้าเข้าไปหลบในที่พักก่อน แล้วข้าจะรีบกลับมา.........
ไม่....... ครั้งแรกที่ร่างเล็กขัดคำสั่ง ข้าจะไม่ยอมอยู่ที่นี่โดยไม่มีท่าน.......ให้ข้าไปด้วยได้โปรด
จุนซู...... ยูชอนจับหัวไหล่ทั้งสองข้างของคนรักไว้ เจ้าฟังนะ.......ข้าจะรีบกลับมาก่อนพระอาทิตย์ตก เจ้ามองดูสิฝั่งนั้นมันตั้งธงท้าทายเราขนาดนั้น เจ้ารอดูนะ......ข้าจะเอาชัยกลับให้เจ้าดู...
แต่.....
ฉายาข้าคืออะไรจุนซู...... ยูชอนเอ่ยถาม
ยอดศึก........ท่านต้องรีบกลับมาหาข้านะ....ข้าจะรออยู่นี่ รอท่านอยู่นี่ ไม่ไปไหนทั้งนั้น ร่างเล็กเอ่ยอย่างสั่นสะท้าน ยูชอนยิ้มบางๆ แล้วไปขึ้นม้า ก่อนจะทับลงไปสู้กับฝ่ายตรงกันข้าม ทับใหญ่ทั้งสอง กับการปะทะกันครั้งที่สอง ใครจะชนะในชัยครั้งนี้
่ท่านจุนซู........... เสียงใครบางคนเรียกจากข้างหลัง แล้วร่างเล็กก็จมลงสู่ห้วงนิทราด้วยกลิ่นยาอ่อนๆ
.
.
.
.
การตั้งฐานที่มั่นถูกสร้างเสร็จในเวลาไม่กี่วัน กระโจมของยุนโฮและแจจุงถูกแยกให้อยู่คนละมุม ตามคำสั่งของท่านโคบุนที่สั่งนายทหารใหญ่ไว้ก่อนเดินทาง
วันนี้ร่างสูงหน้ามุ่ยตั้งแต่เช้า นั่งจับเจ่าจ้องแต่กระโจมของร่างบางที่มีผ้ากั้นไว้มากมาย แค่แยกกันอยู่ก็จะขาดใจตายอยู่แล้ว นี้ยังเอาอะไรไม่รู้ตั้งมากมายมากั้นไว้อีก
โว๊ย............!
เคร้ง................!
เสียงของแท่งเหล็กที่กระทบกัน เรียกความสนใจจากร่างบางได้เป็นอย่างดี แจจุงที่กำลังจะเดินเข้าไปในเต้นเหลียวตัวมาทางยุนโฮแทน สีหน้าที่เคร่งเครียดเมื่อครู่ดูเย็นลงเล็กน้อย เมื่อได้ระบายอารมณ์ออกไป
ไปเล่นน้ำกันดีมั้ย?......อากาศกำลังเย็นพอดี ร่างสูงลุกขึ้นคว้าข้อมือแจจุงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะออกแรงฉุด แต่ทว่าว่าร่างบางยังขืนตัวเอาไว้
เรามาที่นี่ด้วยเรื่องอะไร ท่านลืมไปแล้วหรือ? คำถามของแจจุง ทำให้ใบหน้าที่กำลังยิ้มได้กลับมาบึ่งตึงอีกครั้ง มือใหญ่ที่กำข้อมือของร่างบางอยู่ออกแรงบีบด้วยน้ำโห แจจุงมองใบหน้าของยุนโฮ แล้วภาพที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้าก็แวบเข้ามาในหัว ร่างบางจึงต้องรีบแก้สถานการณ์ทันที ก่อนที่ความรุนแรงยุนโฮจะทำร้ายลูกในท้อง แต่ถ้าเดินชมวิหกนกไม้ไปตามทางก็พอได้ อย่างน้อยจะได้มีเวลาเหลือมาคิดหาทางสู้กับข้าศึก
นับว่าฉลาด ที่ไม่ขัดใจข้า ร่างสูงเหยียดยิ้มอย่างพอใจ
เสียงย้ำเท้าดังสวบๆ ใบ้ไม้ดอกไม้ผลัดพลิ้วปลิวไปตามทิศทางลม กลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายร่างบางสดชื่นและหอมหวานยวนใจไม่แพ้กลิ่นเกสรดอกไม้ จนร่างสูงต้องโอบไหล่มาบางๆ มาแนบไว้ แล้วสูดดมกลิ่นหอมจากกายอย่างลืมตัว ดวงตากลมโตเหลือบมาคนตัวสูงอย่างไม่เข้าใจ อะไรที่ทำให้ยุนโฮมีท่าทีอย่างนี้กับตนได้ ไม้สางนางไม้บังตาหรืออย่างไร
ข้าว่าเจ้าสวยกว่าผู้หญิงทุกๆ คน ที่ข้าเคยพบเจอเสียอีก......ช่างงามนัก นับวันก็ยิ่งสวย..... ร่างสูงพร่ำพรรณนาออกมาอย่างเผลอปาก อะไรเล่าที่ดลใจให้พูดออกมา.....สิ่งที่อยู่เหนือจิตใจยังไงล่ะ......สิ่งที่จิตใจไม่สามารถบังคับได้ก็คือ.......หัวใจ
แจจุงฟังอย่างแปลกใจ หูฝาดไปหรือเปล่า.......ชมข้าอย่างนั้นหรือ...........ล้อเล่นน่า
ร่างบางคิดหาเหตุผลที่ยุนโฮชม แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัวจนแทบจะอาเจียนออกมาเดี๋ยวนั้น อาการวิงเวียนโถมเข้ามาเรื่อยๆ ยาแก้แพ้ท้องก็กินไปแล้ว ทำไมยังมีอาการอยู่อีก..........
....ท่านยุนโฮ ข้าเหนื่อย.....ขอข้าพักหน่อยเถอะ แจจุงก้มหน้าก้มตาเอ่ยออกมาอย่างเบาๆ ยุนโฮจึงจูงมือร่างบางมานั่งที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ซึ่งกำลังออกช่อดอกสีขาวไปทั่วกิ่งก้านใบ ทั่วบริเวณโดยรอบถูกระบายด้วยดอกไม้หลายหลากสี
บรรยากาศที่นี่งามใช้ได้เลยเจ้าชอบหรือเปล่า....ข้าว่ามันเหมาะกับเจ้าดีนะ อย่างดอกไม้นี่ยังต้องแพ้ความงามของเจ้าเลย........ เอ่ยจบร่างสูงก็รวบตัวแจจุงมากอดไว้อย่าถึงวิสาสะ ข้าเป็นใหญ่จะกอดใครมันก็เรื่องของข้า ยุนโฮยิ้มออกมาอย่างพอใจเมื่อร่างบางไม่ขัดขืนกับการกอด
จมูกโด่งโน้มลงชิดที่เรียวคองาม กลิ่นหอมอ่อนๆ กับซอกคอที่ขาวสะอาด ร่างที่นุ่มนิ่มถูกรัดไว้จากคนตัวสูง ยุนโฮใช้โอกาสนี้ขบลงที่ต้นคอเบาๆ คราวนี้ร่างสูงต้องขมวดคิ้วทันที
แจจุงใช้มือทั้งสองข้างดันตัวเองกับร่างของยุนโฮไว้ ถ้าเลยเถิดถึงขั้นถอดเสื้อความลับแตกแน่ จะให้รู้ไม่ได้เด็ดขาด ดวงหน้าหวานก้มลงต่ำเลี่ยงการสบตา
เจ้ากำลังหลบหน้าข้า........
ข้าเปล่า เพียงแค่รู้สึกเหนื่อย..... แจจุงตอบเลี่ยงๆ ออกไป
ยุนโฮจับใบหน้าหวานสวยให้ขึ้นมาสบตากัน จากนั้นจึงจุมพิตลงอย่างนุ่มนวลและอ่อนโยน ใส่ความรักลงไป เติมเต็มความสุขให้กันและกัน แต่แล้วภาพต่างๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้นก็ไหลเข้ามาทำลายบรรยากาศ แจจุงผลักยุนโฮออก แล้วเอ่ยรัวเร็ว
ตอนนี้ข้าศึกอยู่ห่างจากเราไม่ใกล้ และจะเข้ามาถึงที่พักทางด้ายทิศตะวันออกของเราในตอนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าพอดี....
ถ้าอย่างนั้นเราก็เสียเปรียบน่ะสิ..... ยุนโฮฉุดร่างบางขึ้น แล้วเดินจูงมือกลับที่พัก
ไม่หรอก....ในทางกลับกันเราอย่างหากที่ได้เปรียบ เพราะผู้นำทับมาครั้งนี้คือคนสนิทแม่ทับฝ่ายนั้น เป็นน้องแท้ๆ ถ้าเราสามารถจับกุมตัวมาประกันได้ ศึกก็จะจบลงอย่างง่ายดาย เพราะแม่ทับคนนั้นรักน้องยิ่งกว่าดวงใจ............. ร่างบางอธิบาย
ในเมื่อผู้นำทับมาครั้งนี้เป็นน้องสุดที่รัก แล้วทำไมแม่ทับฝ่ายนั้นถึงปล่อยให้ยอดดวงใจของตนเองมาได้.......
เพราะทั้งคู่กำลังเข้าใจผิดกันด้วยเหตุอะไรบางอย่าง...
..........
เสียงแตรสังข์ประดังขึ้น ตามด้วยเสีนงเฮลั่นของเหล่าทหารทั้งสองฝ่าย ร่างสูงควบม้านำทับออกไปอย่างไม่กลัวเกรงอันตรายข้างหน้า ร่างบางยืนนิ่งอยู่บนป้อมกำแพงที่สร้างขึ้นชั่วคราว มือข้างหนึ่งถือธนูคันศร มืออีกข้างลูบที่หน้าท้องตนเองเบาๆ ข้างรอบกายมีทหารถือกระบอกลูกศรอยู่อย่างเพรียบพร้อม
ToBePrat8
เจ้ารังเกียจข้า.......ใช่มั้ย ร่างของเจ้าหญิงซอโยทอดนั่งเหยียดยาวบนม้านั่งตัวงาม ดวงตาสุขใสหลุบต่ำลงคลอไปด้วยน้ำนัยน์บางๆ ไม่เคยมีใครสามารถทำให้เจ้าหญิงซอโยเจ็บปวดได้เท่าซางมินอีกแล้ว
แม้จะเห็นเจ้าหญิงอันเป็นที่รักนั่งร้องไห้อยู่ตรงหน้า ซางมินก็ยังตีสีหน้าอันเฉยชาออกมาเช่นเดิม องค์หญิงซอโยกำลังตั้งครรภ์ อีกไม่นานก็จะขึ้นครองราชย์กับท่านยุนโฮ ข้าจะทำให้องค์หญิงแปดเปื้อนไม่ได้ ร้องไห้ออกมาเถิดองค์หญิง ข้ารับรองด้วยชีวิตว่าจะเฝ้าดูท่านอย่างนี้ตลอดไป สิ่งใดที่องค์หญิงต้องการข้าก็จะสรรค์หามาให้
เจ้าหญิงซอโยลุกขึ้นมาสวมกอดร่างโปร่งไว้อย่างโหยหา ข้าต้องการความรักจากเจ้าเท่านั้น..........
ซางมินอย่าทำอย่างนี้.......อย่าทำหน้าเหมือนไม่รู้สึกอะไรกับข้าอย่างนั้น............ เสียงเล็กๆ ที่เปร่งออกมาเจือปนไปได้เสียงสะอื้นไห้ จนซางมินต้องเอ่ยปาก
องค์หญิงกำลังครรภ์ร้องไห้หนักอย่างนี้ไม่ดี......
ไม่..ข้าไม่ได้ท้อง......ฮึก..ฮือๆๆ.....ท่านพ่อ.....ท่านพ่อบอกว่าข้ากับท่านยุนโฮไม่สามารถมีลูกด้วยกันได้ จึงให้ยุนโฮมีอะไรกับผู้หญิงคนใดคนหนึ่งในวังนี้ ตอนนี้นางกำลังตั้งครรภ์แทนข้า
...... ร่างโปร่งอึ้งไปในทันทีที่รู้ ถูกต้มจนเปื่อยเสียแล้ว เรื่องนี้ให้ใครรู้ไม่ได้
ใช่ให้ใครรู้ไม่ได้......
แล้วทำไมองค์หญิงถึงยังบอกข้า ท่านไม่กลัวข้า...
ไม่กลัวข้าไม่กลัวถ้าข้าต้องแหลวแหลกเพราะเจ้าข้าก็ยอม ขอเพียงเจ้าอย่ามีท่าทีเหมือนเกลียดข้าก็พอ
ความรักของข้าที่มีต่อเจ้าไม่เคยแพ้ใคร...........แต่ชีวิตนี้ข้าคงให้เจ้าไม่ได้ เพราะมันเป็นของแผ่นดิน.................หากเจ้าไม่พอใจที่สามารถครอบครองข้าได้แค่หัวใจ ก็จงทำให้ชีวิตข้าแหลกสลายด้วยน้ำมือของเจ้า...........................
.
.
.
จุนซู....เจ้าเข้าไปหลบในที่พักก่อน แล้วข้าจะรีบกลับมา.........
ไม่....... ครั้งแรกที่ร่างเล็กขัดคำสั่ง ข้าจะไม่ยอมอยู่ที่นี่โดยไม่มีท่าน.......ให้ข้าไปด้วยได้โปรด
จุนซู...... ยูชอนจับหัวไหล่ทั้งสองข้างของคนรักไว้ เจ้าฟังนะ.......ข้าจะรีบกลับมาก่อนพระอาทิตย์ตก เจ้ามองดูสิฝั่งนั้นมันตั้งธงท้าทายเราขนาดนั้น เจ้ารอดูนะ......ข้าจะเอาชัยกลับให้เจ้าดู...
แต่.....
ฉายาข้าคืออะไรจุนซู...... ยูชอนเอ่ยถาม
ยอดศึก........ท่านต้องรีบกลับมาหาข้านะ....ข้าจะรออยู่นี่ รอท่านอยู่นี่ ไม่ไปไหนทั้งนั้น ร่างเล็กเอ่ยอย่างสั่นสะท้าน ยูชอนยิ้มบางๆ แล้วไปขึ้นม้า ก่อนจะทับลงไปสู้กับฝ่ายตรงกันข้าม ทับใหญ่ทั้งสอง กับการปะทะกันครั้งที่สอง ใครจะชนะในชัยครั้งนี้
่ท่านจุนซู........... เสียงใครบางคนเรียกจากข้างหลัง แล้วร่างเล็กก็จมลงสู่ห้วงนิทราด้วยกลิ่นยาอ่อนๆ
.
.
.
.
การตั้งฐานที่มั่นถูกสร้างเสร็จในเวลาไม่กี่วัน กระโจมของยุนโฮและแจจุงถูกแยกให้อยู่คนละมุม ตามคำสั่งของท่านโคบุนที่สั่งนายทหารใหญ่ไว้ก่อนเดินทาง
วันนี้ร่างสูงหน้ามุ่ยตั้งแต่เช้า นั่งจับเจ่าจ้องแต่กระโจมของร่างบางที่มีผ้ากั้นไว้มากมาย แค่แยกกันอยู่ก็จะขาดใจตายอยู่แล้ว นี้ยังเอาอะไรไม่รู้ตั้งมากมายมากั้นไว้อีก
โว๊ย............!
เคร้ง................!
เสียงของแท่งเหล็กที่กระทบกัน เรียกความสนใจจากร่างบางได้เป็นอย่างดี แจจุงที่กำลังจะเดินเข้าไปในเต้นเหลียวตัวมาทางยุนโฮแทน สีหน้าที่เคร่งเครียดเมื่อครู่ดูเย็นลงเล็กน้อย เมื่อได้ระบายอารมณ์ออกไป
ไปเล่นน้ำกันดีมั้ย?......อากาศกำลังเย็นพอดี ร่างสูงลุกขึ้นคว้าข้อมือแจจุงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะออกแรงฉุด แต่ทว่าว่าร่างบางยังขืนตัวเอาไว้
เรามาที่นี่ด้วยเรื่องอะไร ท่านลืมไปแล้วหรือ? คำถามของแจจุง ทำให้ใบหน้าที่กำลังยิ้มได้กลับมาบึ่งตึงอีกครั้ง มือใหญ่ที่กำข้อมือของร่างบางอยู่ออกแรงบีบด้วยน้ำโห แจจุงมองใบหน้าของยุนโฮ แล้วภาพที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้าก็แวบเข้ามาในหัว ร่างบางจึงต้องรีบแก้สถานการณ์ทันที ก่อนที่ความรุนแรงยุนโฮจะทำร้ายลูกในท้อง แต่ถ้าเดินชมวิหกนกไม้ไปตามทางก็พอได้ อย่างน้อยจะได้มีเวลาเหลือมาคิดหาทางสู้กับข้าศึก
นับว่าฉลาด ที่ไม่ขัดใจข้า ร่างสูงเหยียดยิ้มอย่างพอใจ
เสียงย้ำเท้าดังสวบๆ ใบ้ไม้ดอกไม้ผลัดพลิ้วปลิวไปตามทิศทางลม กลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายร่างบางสดชื่นและหอมหวานยวนใจไม่แพ้กลิ่นเกสรดอกไม้ จนร่างสูงต้องโอบไหล่มาบางๆ มาแนบไว้ แล้วสูดดมกลิ่นหอมจากกายอย่างลืมตัว ดวงตากลมโตเหลือบมาคนตัวสูงอย่างไม่เข้าใจ อะไรที่ทำให้ยุนโฮมีท่าทีอย่างนี้กับตนได้ ไม้สางนางไม้บังตาหรืออย่างไร
ข้าว่าเจ้าสวยกว่าผู้หญิงทุกๆ คน ที่ข้าเคยพบเจอเสียอีก......ช่างงามนัก นับวันก็ยิ่งสวย..... ร่างสูงพร่ำพรรณนาออกมาอย่างเผลอปาก อะไรเล่าที่ดลใจให้พูดออกมา.....สิ่งที่อยู่เหนือจิตใจยังไงล่ะ......สิ่งที่จิตใจไม่สามารถบังคับได้ก็คือ.......หัวใจ
แจจุงฟังอย่างแปลกใจ หูฝาดไปหรือเปล่า.......ชมข้าอย่างนั้นหรือ...........ล้อเล่นน่า
ร่างบางคิดหาเหตุผลที่ยุนโฮชม แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัวจนแทบจะอาเจียนออกมาเดี๋ยวนั้น อาการวิงเวียนโถมเข้ามาเรื่อยๆ ยาแก้แพ้ท้องก็กินไปแล้ว ทำไมยังมีอาการอยู่อีก..........
....ท่านยุนโฮ ข้าเหนื่อย.....ขอข้าพักหน่อยเถอะ แจจุงก้มหน้าก้มตาเอ่ยออกมาอย่างเบาๆ ยุนโฮจึงจูงมือร่างบางมานั่งที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ซึ่งกำลังออกช่อดอกสีขาวไปทั่วกิ่งก้านใบ ทั่วบริเวณโดยรอบถูกระบายด้วยดอกไม้หลายหลากสี
บรรยากาศที่นี่งามใช้ได้เลยเจ้าชอบหรือเปล่า....ข้าว่ามันเหมาะกับเจ้าดีนะ อย่างดอกไม้นี่ยังต้องแพ้ความงามของเจ้าเลย........ เอ่ยจบร่างสูงก็รวบตัวแจจุงมากอดไว้อย่าถึงวิสาสะ ข้าเป็นใหญ่จะกอดใครมันก็เรื่องของข้า ยุนโฮยิ้มออกมาอย่างพอใจเมื่อร่างบางไม่ขัดขืนกับการกอด
จมูกโด่งโน้มลงชิดที่เรียวคองาม กลิ่นหอมอ่อนๆ กับซอกคอที่ขาวสะอาด ร่างที่นุ่มนิ่มถูกรัดไว้จากคนตัวสูง ยุนโฮใช้โอกาสนี้ขบลงที่ต้นคอเบาๆ คราวนี้ร่างสูงต้องขมวดคิ้วทันที
แจจุงใช้มือทั้งสองข้างดันตัวเองกับร่างของยุนโฮไว้ ถ้าเลยเถิดถึงขั้นถอดเสื้อความลับแตกแน่ จะให้รู้ไม่ได้เด็ดขาด ดวงหน้าหวานก้มลงต่ำเลี่ยงการสบตา
เจ้ากำลังหลบหน้าข้า........
ข้าเปล่า เพียงแค่รู้สึกเหนื่อย..... แจจุงตอบเลี่ยงๆ ออกไป
ยุนโฮจับใบหน้าหวานสวยให้ขึ้นมาสบตากัน จากนั้นจึงจุมพิตลงอย่างนุ่มนวลและอ่อนโยน ใส่ความรักลงไป เติมเต็มความสุขให้กันและกัน แต่แล้วภาพต่างๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้นก็ไหลเข้ามาทำลายบรรยากาศ แจจุงผลักยุนโฮออก แล้วเอ่ยรัวเร็ว
ตอนนี้ข้าศึกอยู่ห่างจากเราไม่ใกล้ และจะเข้ามาถึงที่พักทางด้ายทิศตะวันออกของเราในตอนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าพอดี....
ถ้าอย่างนั้นเราก็เสียเปรียบน่ะสิ..... ยุนโฮฉุดร่างบางขึ้น แล้วเดินจูงมือกลับที่พัก
ไม่หรอก....ในทางกลับกันเราอย่างหากที่ได้เปรียบ เพราะผู้นำทับมาครั้งนี้คือคนสนิทแม่ทับฝ่ายนั้น เป็นน้องแท้ๆ ถ้าเราสามารถจับกุมตัวมาประกันได้ ศึกก็จะจบลงอย่างง่ายดาย เพราะแม่ทับคนนั้นรักน้องยิ่งกว่าดวงใจ............. ร่างบางอธิบาย
ในเมื่อผู้นำทับมาครั้งนี้เป็นน้องสุดที่รัก แล้วทำไมแม่ทับฝ่ายนั้นถึงปล่อยให้ยอดดวงใจของตนเองมาได้.......
เพราะทั้งคู่กำลังเข้าใจผิดกันด้วยเหตุอะไรบางอย่าง...
..........
เสียงแตรสังข์ประดังขึ้น ตามด้วยเสีนงเฮลั่นของเหล่าทหารทั้งสองฝ่าย ร่างสูงควบม้านำทับออกไปอย่างไม่กลัวเกรงอันตรายข้างหน้า ร่างบางยืนนิ่งอยู่บนป้อมกำแพงที่สร้างขึ้นชั่วคราว มือข้างหนึ่งถือธนูคันศร มืออีกข้างลูบที่หน้าท้องตนเองเบาๆ ข้างรอบกายมีทหารถือกระบอกลูกศรอยู่อย่างเพรียบพร้อม
ToBePrat8
