Mimosaไมยราพ.......ขอเพียงรักเธอ..............1

.
.

ไม่.....ปล่อยนะ...อาจะทำอะไร....ปล่อยผม

อยู่นิ่งๆ น่า....เด็กดี

อย่านะ....แม่ช่วยผมด้วย....แม่ฮะ

ซางมิน....ระวังอย่าให้มันท้องล่ะ

ไม่นะ......ทำไมแม่พูดอย่างนั้น...........ทำไมแม่ไม่ช่วยผมล่ะ..............

จัดให้เลยครับ...หึ

ม่ายยยยยยย................

.
.
.

ท่ามกลางสายฝนที่โรยรินลงมาเบาๆ เสียงกริ่งหน้าประตูดังอยู่สองสามครั้ง ร่างบางๆ วิ่งติดจั่นตรงไปยังหน้าบ้านอย่างรวดเร็ว มือเรียวบางทาบแตะลงที่ประตู พร้อมๆ กับชะโงกมองผู้มาเยือน แล้วการเปิดประตูของร่างบางก็หยุดลงกลางคลัน เมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนเป็นชายสามคน ไม่เปิด..........นั่นผู้ชาย......อย่าเปิดนะ................

เรียวขางามขยับเตรียมจะถอยหนี แต่ทว่ามีแรงหนึ่งฉุดเอาไว้เสียก่อน คิ้วทั้งสองขมวดเข้าหากัน เสียงฮึดดังอยู่ในลำคอ เมื่อความเจ็บปวดแล่นเข้ามาทางต้นแขนลามไปถึงหัวไหล่ เจ็บจนน้ำตาเล็ด

ฉันให้แกมาเปิดประตู แล้วทำเซ่ออะไรอยู่ น้ำเสียงที่บ่งบอกว่าโมโหพ่นอยู่ด้านข้าง เล็บยาวยังคงจิกอยู่ที่ต้นแขนของลูกชายคนเดียว ลูกชายที่ฮีนัมไม่เคยพอใจสักครั้งเดียว หล่อนผลักให้ร่างบางล้มไปกองอยู่กับพื้นอย่างไม่แยแส ก่อนจะเดินไปเปิดประตู

อย่าใช้อารมณ์มากนักสิลูกเดี๋ยวก็ไม่สบายอีก ชายที่ดูน่าเกรงขามกล่าว แล้วเดินเข้ามาในตัวบ้านพร้อมกับชายอีกสองคนที่ยังเดินตามติด

ก็ในเมื่อมันพูดครั้งเดียวไม่รู้เรื่องก็ต้องทำให้มันเจ็บ คราวหน้ามันจะได้รู้เรื่องขึ้น ฮีนัมพูดอย่างแข็งกระด้างพลางมองลูกชายตนเองที่ยังนั่งอยู่บนพื้นหญ้า ใบหน้าหวานสวยที่ฉายให้เห็นถึงความกลัวอย่างชัดเจน ยิ่งทำให้หล่อนโมโหมากขึ้นไปอีก

เอาน่า ยังไงซะก็ลูก อย่าไปเอ็ดมันมากนักเลย ชายสูงอายุยังกล่าวสนทนาไปตามทาง

ลูกที่หนูไม่เคยคิดจะเอามันไว้ตั้งแต่แรก มันไม่มีค่าสำหรับหนูหรอกค่ะ

หนูก็เลยจับมันผ่าตั้งเกิดได้เดือนเดียว

หนูก็แค่เอาอะไรดีๆ ยัดเข้าไปในตัวมันเท่านั้นเอง ให้มันได้รู้รสว่าพ่อของมันทำให้หนูเจ็บปวดมากแค่ไหน ยิ่งมันทำให้หนูเจ็บมากแค่ไหน ลูกของมันก็ยิ่งต้องเจ็บมากกว่าร้อยเท่า ฮีนัมกัดฟันกรอด แววตาแทบลุกเป็นเพลิงเมื่อคิดถึงสามีที่ไม่เคยเหลียวแลตนเลย

ร่างบางจัดแจงแก้วน้ำใส่ถาดมาสี่แก้ว แล้วค่อยๆ วางลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง เพราะตอนนี้ร่างกายมันสั่นจนแทบจะควบคุมไม่ได้อยู่แล้ว

ว่าแต่พ่อออกมาจากป่าเองอย่างนี้ แสดงว่ามีเรื่องสำคัญ หล่อนเจาะทางเข้าเรื่องทันที เพราะถ้าไม่จำเป็นจริงๆ มหาโจรคงไม่เสี่ยงออกมาจากป่าเองหรอก

ตอนนี้พวกตำรวจมันได้พยายานที่เคยเห็นหน้าพ่อไป พ่อเลยอยากให้ลูกช่วยหาคนที่พวกตำรวจไม่คุ้นไปเก็บพยายานนั่นให้พ่อ ลูกทำได้มั้ย? เสียงเข้มๆ เอ่ยออกมาอย่างไม่อ้อมค้อม

ไม่ใช่เรื่องยากเลยค่ะพ่อ หนูกำลังอยากใช้งานมันอยู่พอดี ให้มันไปทำลายงานใหญ่ของพ่อมันเอง......หึๆๆ หล่อนเค้นหัวเราะอยู่ในลำคอ นึกสนุกกับแผนการของตนเองอยู่ในใจ ก่อนจะเรียกตัวลูกชายที่นั่งอยู่มุมห้องให้เข้ามาหาตนเอง

มานี่ซิ....แจจุง


/
/
/
/


ยุนโฮพรุ่งนี้เธอช่วยไปที่กองเอาหลักฐานทั้งหมดมาไว้ที่บ้านเราด้วยนะ

ครับ คุณลุง ร่างสูงรับคำญาติผู้สูงอายุที่มีบุญคุณเปรียบเสมือนพ่อ แม่ของเขาเสียชีวิตตอนที่คลอดเขาออกมา บิดาของเขาเสียชีวิตในหน้าที่ คังวูผู้เป็นรุ่นพี่จึงรับเขามาเลี้ยงตั้งแต่ขวบเดียว เลี้ยงดั่งลูกทุกประการ คังวูแต่งงานตอนเขาอายุได้สองขวบ แม่ใหม่ก็ไม่มีท่าทีรังเกียจอะไรเขาเลย ซ้ำยังรักเขามากเท่ากับลูกชายที่เกิดหลังจากทั้งสองได้งานกันได้หนึ่งปีและลูกสาวคนเล็กที่เกิดตามมาเสียด้วย

แล้วก็ฝากบอกตัวเธอเองกับน้องชายสุกซี๊ด้วย ว่าให้เลิกนิสัยเสือผู้หญิงได้แล้ว คังวูพูดสั้นๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องหนังสือ โดยไม่ลืมที่จะหยิบถ้วยกาแฟซึ่งวางอยู่บนโต๊ะไปด้วย

ครับ ผมจะพยายามเลิกเป็นเสือผู้หญิง ร่างสูงตอบไล่หลัง

พี่ยุนโฮจะไปที่กองเหรอ งั้นผมติดรถไปด้วยนะ ยูชอนเดินลงมาจากชั้นบันได แล้วมาเคียงพี่ชายสายตายังเหลือบมองข้างบนตัวบ้าน รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวยัยแสบนั่นจะลงมากวนอีก

นายก็ว่าน้องไปนั่น... ยุนโฮเอ็ดเบาๆ แต่ฝีเท้าก็รวดเร็วเช่นกัน เพราะถ้าซังอาลงมาทันเขาจริงๆ ต้องวุ่นแน่ๆ

เขามาสู่บรรยายของการเดินทาง ในรถปิ๊กอัพสีดำคนงาม ดวงตาเรียวคมจับจ้องไปบนท้องถนน ทำหน้าที่การขับรถอันรวดเร็วอย่างเต็มที่ ความชำนาญในตัวทำให้เขาสามารถแซงรถหลายคันไปได้ง่ายดาย แล้วทั้งสองก็ถึงที่หมายในเวลาอันน้อยนิด

ไหนล่ะพยานที่ให้ผมเอาไปดูแล... ยูชอนถามพนักงานสอบสวนที่เดินมาพอดี และไม่ได้สังเกตเห็นร่างเล็กๆ ที่เดินตามหลังมา เพราะในใจมัวแต่ภาวนาของให้พยานคนนั้นเป็นหญิงงาม

อ้อ อยู่นี่แล้วครับ ชายพนักงานสอบสวนเบี่ยงตัวออกให้ร่างเพรียวได้เห็นบุคคลที่ยืนอยู่ข้างหลัง เขาเป็นคนเดียวในคณะทัวร์ที่เห็นหน้ามหาโจร.......เอ่อ คุณยูชอนครับ คุณยูชอน...

สวย....น่ารัก......ปากก็น่าจูบ.........อ๊ะ.. ร่างเพรียวที่กำลังเคลิ้มต้องสะดุ้งเพราะแรงกระแทกของพี่ชาย

นั่นผู้ชายนะเว๊ย....แกจะเป็นเกย์รึไงยูชอน........ คำพูดไม่กี่คำของยุนโฮที่กระแทกไปถึงร่างเล็กตรงหน้า เพราะแวบแรกที่เห็นกันทั้งสองต่างก็เผลอคิดเคลิ้มในแนวเดียวกัน

อะแฮ่ม....นายชื่ออะไรล่ะ ยูชอนยื่นหน้าเข้าไปถามร่างเล็กใกล้ จนผู้ถูกถามต้องถอนห่างด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ

จ...จุนซู....

เสียงเพราะดี ชื่อก็โอเค.....ไปกันได้แล้ว......ผมไปรอที่รถนะพี่ ยูชอนหันมาบอกยุนโฮแล้วจูงแขนร่างเล็กตรงไปที่รถทันที คราวนี้จะซักหมดเปลือกเลย

เสียงเอะอะอะไรกัน ยุนโฮมองเข้าไปข้างในแล้วเดินตรงไปยังจุดเกิดเสียง

อ๋อ มีคนร้ายบุกเข้ามาขโมยหลักฐานสำคัญของคดีมหาโจรครับ พวกผู้กองทั้งหลายเลยพากันทำความตกลงว่าใครจะเป็นคนนำไปควบคุม.......

จับขังกรงซะก็หมดเรื่อง.... ยุนโฮกล่าวอย่างรำคาญเล็กน้อย

ครับผมก็ว่าอย่างนั้น เดี๋ยวผมเข้าไปเอาหลักฐานทั้งหมดออกมาให้นะครับ

ยุนโฮเดินตรงมาจนถึงที่ กลุ่มผู้กองทั้งหลายที่กำลังถกเถียงกันอยู่หยุดชะงักไปในทันทีเมื่อเห็นว่าคนที่มาเป็นใคร ร่างสูงเพ่งมองไปยังคนร้ายที่ว่าทันที แล้วอารมณ์หงุดหงิดที่กำลังเสียเมื่อครู่ก็หายไปในทันที

ร่างบอบบางนั่งขดตัวอย่างหวาดกลัวอยู่บนเก้าอี้ ใบหน้าหวานสวยเปื้อนไปด้วยน้ำตาที่ในอาบแก้มและยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุด ดวงกลมโตสีดำนิลดำเข้มยิ่งขึ้นเมื่อชื้นน้ำตา จมูกเล็กๆ แดงจัดเพราะร้องไห้ ริมฝีปากเรียวบางสีแดงอิ่มคล้ายสีทับทิมเม้มเข้าหากันเเน่น ดูโดยรวมแล้ว เหมือนกับผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่จะมาแจ้งความคดีถูกข่มขื่นมากกว่าเป็นผู้ร้ายเสียอีก ยุนโฮเดินแทรกกลางเข้าไปแล้วฉุดร่างบางให้ลุกขึ้น

เลิกเถียงกันได้แล้ว ผมจะเป็นคนเอาไปควบคุมเอง สิ้นเสียงร่างสูงเหล่าผู้กองก็พากันเคลื่อนย้ายออกไปจากจุดนั้นทันที

เฮ้..นายเป็นอะไรมากรึเปล่า ยุนโฮเอียงลงถาม ร่างบางไม่ตอบอะไรใบหน้าอันงดงามนั้นซีดเซียวยิ่งขึ้น ก่อนจะเป็นลมล้มพับลงไปในอ้อมอกของร่างสูง

ผมเอาหลักฐานทั้งหมดไปไว้ที่รถแล้วครับ พนักงานสอบสวนเดินเข้ามาบอก แล้วสิ่งยิ้มแหย่ๆ ให้แก่ร่างสูง เพราะภาพตรงหน้ามันช่างดูเหมือนพระเอกนางเอกในละครทีวีจริงๆ

คุณรู้มั้ย ว่าเจ้าหมอนี่ชื่ออะไร

เอ้อ....ชื่อ แจจุงครับ...ซักถามข้อมูลได้แค่นี้จริงๆ ครับ

อืม..ขอบใจ ยุนโฮพยักหน้ารับ แล้วช้อนอุ้มตัวร่างบางตรงไปยังรถ ต้องไล่น้องรักให้ไปนั่งข้างหลังกับพยาน นั่นเป็นสิ่งแรกที่เขาคิดเมื่อเดินไปถึงรถ



ToBeCon...