Queer8 ดวงตากลมโตจ้องมองอยู่ที่ร่างสูงในสนามรบ การต่อสู้ของยุนโฮดำเนินไปอย่างน่ากลัว เพราะข้าศึกล้อมอยู่รอบตัว ร่างบางรับลูกธนูมาแล้วยึกใส่คันศร จากนั้นจึงปล่อยลูกธนูออกไปให้มันไปปักทะลุลำคอของชายตัวโตคนหนึ่งที่กำลังจะงาบใส่ยุนโฮจากทางด้านหลัง ลูกธนูยังคงทยอยออกจากคันศรของร่างบางเรื่อยๆ โดยที่แต่ละดอกล้วนฆ่าชีวิตของผู้ที่หมายจะทำร้ายร่างสูงทั้งหมด ฉึด............... แพรผ้าสีขาวขาดสะบัดปลิวว่อน เลือดสีแดงไหลเปรอะเปื้อนชุดขาว หากแต่ร่างบางไม่สนใจยังคงยิงธนูออกไปป้องกันผู้เป็นดวงใจ ครู่หนึ่งร่างบางก็ชี้ลงไป ทหารสองสามนายมองตาม หว่านแหเหล็กลงไปตรงนั้น ทันทีที่ได้ยินคำสั่งทหารก็พากันหว่านแหลงไปยังจุดนั้น มีเพียงหนึ่งที่ใส่ชุดสีเทาจงนำขึ้นมาตรงนี้ แจจุงวางคันธนูลง แล้วทรุดลงก่อนจะอาเจียนออกมาในที่สุด รู้สึกเวียนจนแทบจะเป็นลม หากแต่ต้องฝืนสู้ต่อไป ทหารที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็รนไปรนมาทำอะไรไม่ถูก เมื่อเห็นร่างบางอาเจียนออกมาไม่หยุดอย่างนั้น แจจุงพยายามลุกขึ้นยืนนายทหารจึงรีบช่วยประคอง เป็นจังหวะเดียวกับที่นายทหารสองคนล็อกแขนร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งเข้ามา แจจุงหันไปหาแล้วยิ้มบาง ท่านจุนกิอย่าได้ตกใจ ข้าเพียงต้องการให้ท่านอยู่ที่นี่เพื่อที่จะให้เป็นผู้เชื่อมการเจรจาระหว่างท่านยุนโฮกับท่านฮีชอลเท่านั้น.... ท่านรู้ชื่อพี่ของข้าได้อย่างไร....? จุนกิถามอย่างตกใจและพิศวง ข้าจะรู้ได้อย่างไรมันไม่สำคัญ แต่ตอนนี้ท่านไม่ควรทำตัวดื้อดึง เพราะมันไม่ใช่ถิ่นของท่าน......... แจจุงหันไปส่งสัญญาณแล้วเสียงแตรสังข์ก็ดังขึ้น ทหารทุกนายในสนามรบหันมามองเป็นจุดเดียว ฝ่ายข้าศึกเมื่อเห็นว่าจุนกิถูกจับก็พากันวิ่งหนีเอาตัวรอด พาท่านจุนกิไปรอพอท่านยุนโฮที่กระโจมกลาง แล้วถ้าท่านยุนโฮถามหาข้า ให้บอกว่าข้าไปเปลี่ยนชุด อย่าพูดอะไรมากกว่านั้น / / / / เสียงสู้ฟันกันได้สงบลงแล้ว ยุนโฮเดินกลับเข้ามาโดยไร้บาดแผลใดๆ ทั้งสิ้น ดวงตาคมกวาดหาร่างบางจนทั่ว มองทะลุผ่านทุกคน แม้แต่จุนกิที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็ยังไม่สนใจ ยังคงมองหาแตแจจุง หาไปไหน.....? ยุนโฮถามตัวเอง หากแต่มีเสียงหนึ่งตอบกลับมา ท่านแจจุงไปเปลี่ยนชุดอยู่ขอรับ...และนี่คือท่านจุนกิครับ ทหารนายหนึ่งเอ่ยบอก ยุนโฮพยักหน้ารับ แล้วเดินที่นั่งที่แท่นประจำตำแหน่ง ท่านจุนกิตามสบาย.....เชิญนั่งลงก่อน ยุนโฮเอนตัวลงแล้วจับถ้วยน้ำชาขึ้นหมุนสองสามรอบ แล้วก็วางที่เดิม คิ้วเข้มเริ่มขมวด ไปตาม....... ข้ามาแล้ว..... ร่างบางก้าวเข้า ใบหน้าสวยนั้นดูซีดลงจนยุนโฮอดเป็นห่วงไม่ได้ ร่างสูงลุกขึ้นแล้วจูงแขนแจจุงมานั่งข้างๆ ตน เป็นอะไรมากรึเปล่า.....ทำไมหน้าตาถึงได้ซีดขนาดนั้น ยุนโฮยกถ้วยน้ำชาขึ้นป้องให้ แจจุงที่อ่อนแรงจากการสู้รบจึงน้อมรับโดยไม่ขัดขืน ดวงตากลมโตแอบมองใบหน้าคมของร่างสูง ทำไมเราทั้งสองจึงไปเกิดเป็นชาวบ้านธรรมดา......... ทำไมข้าต้องรักชายผู้นี้เพียงฝ่ายเดียวด้วย นี่ถ้าข้าหมดประโยชน์ ท่านยุนโฮจะยังทำดีกับข้าอย่างนี้อีกหรือเปล่า................... จุนกิมองทั้งคู่เคือง นี่ให้ฉันมาดูอะไรเนี่ย........... ข้าอยากให้ท่านลงลายมือตรงนี้... แจจุงผละออกจากถ้วยน้ำชา แล้วส่งกระดาษเหนียวชั้นดีให้แก่จุนกิ มันคือสาสน์เทียบเชิญท่านฮีชอลให้มาเจรจาศึก ยุนโฮมีลายมือของท่านยุนโฮรองรับความปลอดภัยของท่านทั้งสอง จุนกิอ่านเพียงครั้งเดียว แล้วลงลายมือลงไป / / / / จุนซูล่ะ...จุนซูหายไปไหน.....!? เสียงของร่างเพรียวตะคอกถามทหารทุกนายที่ผ่านหน้า นายทหารคนหนึ่งวิ่งมาทางจางหนึ่ง แล้วส่งกระดาษเก่าๆ แผ่นหนึ่งให้ ข้าเห็นมันตกอยู่ที่ทางด้านหลังกองของเราขอรับ --- อย่าตกใจ คนของท่านยังไม่ตาย --- แยกย้ายของตามจุนซูเดี๋ยวนี้.... ยูชอนออกคำสั่งทันที จะเกิดอะไรขึ้นกับจุนซูบ้าง เขาไม่อาจรู้ได้เลย รู้เพียงแต่ว่า หากจุนซูเป็นอะไรไปเขาจะขอตายตาม / / / / พลั่ก.............. แปะ เลือดสีแดงสีไหลออกจากมุมปากของร่างเล็ก จุนซูนั่งตัวงอจุกช่วงหน้าท้องจนไม่สามารถยืนขึ้นได้ ข้าบอกไว้ก่อนว่าเจ้าไม่มีทางได้สมหวังกับท่านยูชอนแน่..........กลับไปถึงวังเมื่อไหร่ เจ้าจะต้องทำตามที่ข้าบอก ไม่อย่างนั้นเจ้าจะถูกท่านอูซองฆ่าทิ้ง....... ข้า.....ข้าไม่เคยคิดที่จะให้ท่านยูชอนมาตอบรักข้า ข้าแค่รักท่านยูชอน และขอตายแทบเท้าท่านยูชอน ร่างเล็กกัดฟันพูดออกไป แล้วถ้าท่านยูชอนรู้ว่าเจ้าเสียตัวให้กับผู้อื่น ท่านยูชอนจะยังยอมให้เจ้าตายอยู่แทบเท้าหรือไม่ ว่าแล้วชายผู้นั้นก็รุกล้ำร่างเล็กทันที จุนซูพยายามดิ้นรนหาทางหนีแต่ก็ไม่สามารถทำได้ เพราะข้อมือทั้งสองข้างถูกมัดไพร่หลังไว้อย่างแน่นหนา ปล่อยข้านะ......ปล่อย.....ช่วยด้วย....... ร้องไปเถอะ ไม่มีใครมาช่วยเจ้าได้หรอก....... ชายตัวโตเยอะเย้ยแล้วเปลืองผ้าอาภรณ์ของร่างเล็กออกจนหมด จุนซูร้องไห้น้ำตาอาบแก้ม ท่ามกลางเสียงหัวเราะของกลุ่มชายชุดดำที่กำลังมองดูอย่างสนุกสนาน ร่างเล็กกรี๊ดร้องอย่างเจ็บปวด ร่างกายถูกทรมานจนชายตัวโตสาแก่ใจ จึงถูกปล่อยตัวออกมา เรียวขาทั้งสองข้างทั้งสั่นและไม่มีแรง เจ็บปวดร้าวระบมไปทั้งตัวจนไม่สามารถที่จะจำทางได้ ร่างเล็กล้มลงใต้ต้นไม้ใหญ่ นี่มันอะไรกัน...........ทำไมคนพวกนั้นถึงได้ใจร้ายนัก ท่ามกลางเศร้าที่แสนทรมานนั้น อยู่ๆ ก็มีเสียงที่เปรียบดังเสียงสวรรค์ดังขึ้นมา จุนซู..... ท..ท่านยูชอน เกิดอะไรขึ้นทำไมมาอยู่ตรงนี้ได้...แล้วมีใครทำอะไรเจ้าบ้างรึเปล่า ยูชอนหันซ้ายแลขวา แล้วสำรวจดูร่างกายของคนรักตั้งแต่หัวจรดเท้า จุนซูเบือนหน้าหน้าหนี พลางพยุงตัวเองลุกขึ้น มือเล็กทั้งสองข้างกำชับเสื้อผ้าให้เข้าที่ แล้วหันมายิ้มให้ร่างเพรียว ข้าไม่เป็นอะไรหรอกขอรับท่านยูชอน ว่าแต่ท่านเถอะเป็นอย่างไรบ้างบาดเจ็บตรงไหนกลับมารึเปล่า ข้าไม่เป็นอะไร ไม่มีรอยข่วนสักนิดเดียว ซ้ำยังรบได้ชัยชนะกลับเสียด้วย... ยูชอนกล่าวอย่างดีใจแล้วคว้าร่างเล็กมากอดไว้ จุนซูกัดฟันแน่นด้วยร่างกายที่เพราะถูกทำร้ายมา หากแต่ยังฝืนกอดกลับไป ยังไงซะ.....ข้าก็ยังอยากให้ท่านยูชอนเห็นข้าเป็นทาสรับใช้ที่ภักดี ถ้าท่านยูชอนรู้ว่าข้าเสียตัวให้ไอ้คนเถื่อนนั่น ท่านยูชอนจะต้องเกลียดข้าอย่างแน่นอน / / / / ไม่นึกว่าท่านจะตื่นเช้าขนาดนี้ จุนกิเดินเข้ามา พร้อมกับทหารสองนายที่ตามติดตามคำสั่งของยุนโฮ ไม่ได้นอนต่างหาก.....ทั้งที่ได้อยู่ด้วยกันแล้วแท้แต่กลับต้อง...... ยุนโฮหยุดคำพูดแค่นั้นแล้วจ้องกระโจมของร่างบางมองราวกับว่ามาสารถจ้องจนทะลุเห็นข้างใน ร่างสูงกระตุกยิ้มที่มุมปาก ถ้ามันเป็นอย่างนั้นได้ก็ดีสิ เขาจะได้รู้ว่าแจจุงทำอะไรบ้างเวลาอยู่คนเดียวข้างในนั้น ท่านกลับท่านแจจุงเป็นคนรักกันหรือ? ถ้าใช่........ ก็คงดี ข้าคงไม่มานั่งตากลมอยู่ตรงนี้หรอก โครม....... เสียงสิ่งของตกกระทบพื้นดังมาจากข้างในกระโจมของร่างบาง คราวนี้ยุนโฮออกตัววิ่งทันที ไม่สนใจคำพูดที่ปรามของใครทั้งนั้น จุนกิที่กำลังจะวิ่งตามไปหยุดชะงักลงเมื่อเหลือบมองเห็นใครบางคนที่กระโจมกลาง เสียงอาเจียนที่ยังดังอยู่ทำให้ร่างสูงแทบจะดึงผ้าที่แขวนกั้นทั้งหลายเหล่านี้ออก แจจุง.....! ยุนโฮเข้าลูบหลังร่างบางที่กำลังอาเจียนอยู่ แจจุงอาเจียนออกมามากจนร่างสูงรู้สึกเป็นห่วง แต่พอจะเอ่ยปากถามไถ่ร่างบางก็ลุกขึ้นเสียก่อน มือเรียวงามหยิบเอาผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดปากตัวเอง ข้าคงไม่ถูกที่ถิ่นแปลกเลยเป็นแบบนี้ เราควรออกไปกันได้แล้ว ตอนนี้ท่านฮีชอลรออยู่ที่กระโจมกลาง ToBePart9