Queer9


เสียงสนทนากันดังขึ้นเบาๆ การเจรจาหย่าศึกได้ตกลงกันทั้งสองฝ่ายว่าจะเดิมพันด้วยหมากรุก ฝ่ายใด้เดินชนะถือว่ารบชนะ หากเสมอก็จะหันหลังยกทัพกลับทั้งสองฝ่าย

จุนกิเกาะแขนพี่ชายของตนเองแน่น ดวงดาเรียวเล็กหลุบต่ำลง รู้สึกอึดอัดไปหมด รู้ดีว่าพี่ชายอยู่ในอารมณ์ใด้ และถ้ายังเป็นแบบนี้คงต้องเดินแพ้แน่นอน จะแพ้ไม่ได้ เพราะหากแพ้กลับจะต้องโทษหนัก จุนกิตัดสินใจพูดสิ่งที่อัดอั้นมานานออกไป พอให้ได้ยินเพียงสองคน

คนนั้นท่านชีวอนเรียกข้าไปพบ เพราะอยากรู้ว่าพี่ชอบอะไรอย่างไรบ้าง ข้าเลยต้องนั่งบรรยายอยู่นาน ตอนนั้นมีทหารอยู่ด้วยสองนาย ข้ารับรองด้วยสัตย์จริง

......... ฮีชอลหันกลับมาแล้วถามกลับเบาๆ เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อน้ำคำเจ้าหรือ?....น้องรัก ฮีชอลเน้นสองพยางค์อย่างจงใจกระแทกคำ

แน่ใจว่าท่านต้องเชื่อ เพราะถ้าไม่อย่างนั้นท่านคงปล่อยให้ข้าตายอยู่ที่นี่แล้ว จุนกิก้มหน้าลงต่ำ ต้องทำอย่างไรพี่ชายจึงจะให้อภัยและกลับมาพูดคุยกับเขาเหมือนเดิม

แล้วเจ้าเป็นอะไรมากรึเปล่า ฮีชอลลดทิฐิลง เมื่อเห็นสีหน้าที่เศร้าสลดของน้องชาย ถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนมากขึ้น และออกมาจากใจจริง

จุนกิเงยหน้าขึ้นแล้วยิ้มบางๆ ก่อนจะส่ายหน้าเป็นคำตอบ

นั่งลงดีๆ ท่านยุนโฮกับท่านแจจุงรอนานแล้ว ร่างของฮีชอลลดลงนั่งตรงกันข้ามกับยุนโฮ เริ่มเลย

การเดินหมากดำเนินไปเรื่อยๆ แจจุงทำได้แค่นั่งลงข้างๆ มองดูคนตนรักเดินหมากโดยไม่พูดจาอะไรทั้งสิ้น มือเรียวบางกุมลอบขมับตัวเองในขณะที่ร่างสูงให้ความสนใจกับกระดานหมากรุก มืออีกข้างกุมอยู่ที่หน้าท้องซึ่งตอนนี้นูนโตออกมากพอสมควรหากแต่อาการแพ้ท้องที่มีทั้งวิงเวียนอาเจียนยังคงอยู่ครบ นับเวลามาร่างบางก็ท้องได้สามสี่เดือนเเล้ว อีกเพียงเดือนเดียวเท่านั้น ที่จะได้อยู่กับลูก

เสียงเคาะของตัวหมากที่กระทบกับกระดาษดังป๊อกแป๊กจนแจจุงรู้สึกปวดหัวไปหมดถึงกับตัวโยน แต่ก็ไม่มีใครสังเกตเห็น จนกระทั้งเสียงกระทบของวัตถึเหล่านั้นหายไป

แจจุง.....เราเสมอ.....แจจุง............ ยุนโฮจับไหล่ของร่างบางไว้ เป็นอะไรไป.....แจจุง ยุนโฮที่กำลังจะช้อนอุ้มแจจุงขึ้นหยุดชะงักเมื่อเรียวมือบางดันแผงอกห้ามเอาไว้

ข้าไม่เป็นไร.......

ท่านแจจุงคงจะไม่สบาย งั้นข้ากับน้องไปรบกวนท่านทั้งสองแล้ว ขอตัว ฮีชอลโค้งให้ แล้วจูงแขนจุนกิออกไปจากกระโจม

กองทัพของฝ่ายฮีชอลเคลื่อนย้ายกลับแล้ว กอลทัพของยุนโฮเองก็ต้องเคลื่อนกลับเช่นกัน

ยุนโฮเลือกที่จะนั่งรถม้ากลับ เพราะเห็นว่าร่างบางสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก ขณะที่กำลังจะขึ้นรถม้ายุนโฮก็คว้าไหล่ทั้งสองข้างของแจจุงไว้ แล้วจับให้ร่างบางหันมามองตน ร่างสูงเอาสร้อยเส้นเล็กสวมให้คอระหงอันขาวเนียนที่เปลือยเปล่าของแจจุง มือใหญ่จับจี้สร้อย แล้วกล่าวขึ้น

เหมาะกับเจ้ามาก ข้าคิดอยู่หลายหนทีเดียวกว่ามันจะมาอยู่ที่คอเจ้า เป็นค่าตอบแทนขอข้ากอดหน่อยแล้วกัน ยุนโฮดึงแจจุงมากอดอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ร่างบางก็เอียงตัวหลับได้เร็วเช่นกัน แจจุงลอบถอนหายใจโชคดียังดีที่เอาหน้าท้องเริ่มนูนขึ้นมานั้นหลบทัน ไม่อย่างนั้นความแตกเป็นแน่

ยุนโฮเอ่ยคำพูดออกมาอีกคราวอีก

ข้ารักเจ้า............

เพียงคำเดียวที่ทำให้ร่างบางฉงนและงงงวยจนแทบมองไม่เห็นภาพข้างหน้า ยุนโฮ.......นั่นท่านพูดอะไรออก ละเมอเห็นข้าเป็นองหญิงซอโยหรืออย่างไร.......ทำไมถึงชอบทำให้ข้าหลงดีใจนึกว่าท่านรักด้วย..................

ข้า.....รักท่าน..............

ร่างบางเอ่ยตอบ แล้วค่อยๆ ปล่อยตัวให้ยุนโฮกอด ดวงตากลมโตหลุบต่ำลงเมื่อมีน้ำใสๆ มาเอ่อคลอรอหลั่งริน

กอดเถิด.........กอดข้าให้นาน..........กระซิบบอกรักข้าเบาๆ........................

เพราะวันพรุ่งนี้ข้าอาจจะไม่ได้รับความอ่อนโยน และคำบอกรักจากท่านอีก............................

กอดข้า บอกรักข้า............ก่อนที่ท่านจะเกลียดข้า.............................

ไปชั่วนิจนิรันดร์...................................


/
/
/
/


ร่างเล็กถอยผงะออกเมื่อถูกแตะต้องตัว ยูชอนมองคนรักอย่างไม่เข้าใจ ทำไมถึงได้ถอยหนีเหมือนหวาดกลัวเขาเสียอย่างนั้น มีอะไรน่ากลัวหรือยังไงกัน ร่างเพรียวพยายามจะสัมผัสอีกครั้ง คราวนี้จุนซูนิ่งให้จับหากแต่แววตากลับระริกกลัวอย่างเห็นได้ชัดจนทหารใหญ่อย่างยูชอนหวั่นพรั่นพรึ่งใจ

เจ้าเป็นอะไรไปน่ะจุนซู ทำเหมือนกับกลับข้าเสียเต็มประดา หน้าข้ามีอะไรที่เจ้ากลัวติดอยู่หรืออย่างไร ยูชอนถามออกมาในสุด จะทำก็ไม่ได้ทำสักที ใจจะขาดอยู่รอมร่อ

ข...ข้าแค่รู้สึกไม่ค่อยดี เหมือนจะไม่สบาย ท่านไม่โกรธข้านะ.......ข้าขอโทษ ข้าสัญญาว่าจะไม่ทำให้ท่านรำคาญอีก จุนซูกล่าวเสียงสั่น ทำไมถึงควบคุมน้ำเสียงตัวเองไม่ได้เลย หวังว่าท่านยูชอนจะไม่ผิดสังเกตนะ

ยูชอนโน้มตัวลงแล้วถอดเสื้อผ้าของตัวเองและจุนซูออก รอยจางๆ ติดแต้มอยู่เต็มตัวร่างเล็กจนเขารู้สึกแปลกใจ นี่เขาทำให้จุนซูเป็นรอยขนาดนี้เชียวหรือ เป็นไปได้ยังไงกัน

ข้าจะรีบทำ เพราะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า เพื่อที่จะได้เดินทางกลับเร็วขึ้น อยู่ตามป่าตามเขาอย่างนี้อะไรๆ ก็ไม่สะดวก ยิ่งเจ้าหลงทางอย่างนั้นข้ายิ่งหนักใจ ยูชอนกระซิบพร้อมกับพรมจูบไปทั่วเรือนกาย

อ๊ะ........... ร่างเล็กกระตุก รู้สึกหวาดเสียวชอบกลเมื่อฝ่ายรุกล้ำมาจับที่บั้นท้าย

เจ้ากำลังสั่น......? ยูชอนขบลงที่หน้าท้องร่างเล็ก จุนซูเม้มปากเเน่น มือเล็กทั้งสองข้างจับที่บ่าของยูชอน

ฮือออ..... จุนซูสะดุ้งวาบขึ้นมาในขณะที่ยูชอนแทรกตัวเข้าหว่างกลาง แผ่นอกเล็กกระเพิ่มขึ้นกระเพิ่มลงอย่างระทึกหวั่น อะไรที่ทำให้ร่างเล็กหวั่นกลัวได้ขนาดนั้น

ยูชอนสอดแกนกายเข้าไปในที่สุก แล้วหยุดข้างไว้ ก่อนจะเอ่ยคำถามที่สงสัยอยู่นานออกไปในที่สุด

เจ้ามีอะไรปิดบังข้าใช่มั้ย? น้ำเสียงที่นุ่มนวลเมื่อครู่แข็งกระด้างขึ้นมาอย่างฉับพลัน ยูชอนรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ผิดแผกไป จุนซูมีท่าทีแปลกไปจนเขาสงสัยอย่างหนัก

ป...เปล่า.....ข....ข้าไม่ได้มีอะไรเลย เสียงของจุนซูสั่นจนอีกฝ่ายจับได้ ยูชอกระแทกตัวเข้าไปแรงๆ ซ้ำๆ จนร่างเล็กหน้าหงิกงอด้วยความเจ็บ

ถ้าไม่มี ทำไมตอบไม่เต็มเสียง! เจ้ามีอะไร.........!! ยูชอนหยุดการกระทำที่รุนแรงเเล้วขยับช้าๆ ก่อนจะทิ้งทวนอย่างรุนแรงพร้อมกับคำถามที่สบทออกมาราวกับกำลังตะคอก ทำไมไม่บอกข้า!!!?

ยูชอนถอนตัวออกอย่างไม่ใยดี ใส่เสื้อผ้าแล้วเดินหนีออกไปอย่างเจ็บช้ำน้ำใจ ทั้งที่เขาห่วงร่างเล็กจะตายอยู่แล้ว แต่จุนซูกลับมีความลับกับเขา ทำไมกัน......... เข้ายังไม่ดีพอสำหรับจุนซูหรือ


/
/
/
/


ปล่อยข้านะ....... เสียงแหลมปี๊ดดังขึ้นอย่างขัดเคืองตั้งแต่เช้า เจ้าหญิงซอโยปัดมือท่านหมอซึงอูกับจึนอูออก หญิงสาวทั้งสองถึงกับส่ายหน้าพร้อมกัน ท่านพ่อก็ไม่อยู่ ท่านโคบุน ท่านยุนโฮ ไม่มีใครอยู่แล้วทำไมข้ายังจะต้องยัดผ้านวมนั้นอีก หุ่นออกมาก็แสนจะประหลาด เจ้าทั้งสองเลิกบังคับข้าได้แล้ว ถ้ายังคิดอยากจะอยู่ในวังนี้

แต่ท่านชองวู ท่านอูซองยังอยู่ และยังมีข้าทาสบริวารทหารอีกมากมาย องค์หญิงควรจะใส่มันไว้ตลอด เพราะเกิดพลาดพลั้งมาถูกจับว่าไม่ได้ท้องจริง ไม่แค่องค์หญิงเท่านั้น แม้แต่องค์ราชาก็จะถูกราษฎรมองในแง่ลบ ท่านหมอหญิงให้เหตุผลที่คิดว่าพอเพียงแด่เจ้าหญิง

ได้ ข้าจะใส่ก็ได้....งั้นข้าจะถามเจ้าอีกสักข้อ........ถ้าให้นับตอนนี้ต้องท้องสี่เดือน แต่ทำไมต้องให้ใส่อันใหญ่ขนาดนี้อย่างกับท้องแก่เจ็ดแปดเดือนเสียอย่างนั้น เจ้าหญิงซอโยมองผ่านวมที่กองอยู่ตรงหน้าแล้วเบ้ปาก

นั่นเพราะผู้ที่ตั้งครรภ์แทนท่านใช้เวลาอุ้มท้องห้าน่ะสิเจ้าคะ อีกเพียงเดือนเดียวเท่านั้นที่ท่านต้องอึดอัดทนใส่เสื้อผ้าพวกนี้ ใส่เถอะเจ้าค่ะ เพราะผู้ที่เขาท้องแทนท่านนั้นลำบากกว่านี้เยอะ เพราะนอกจากท้องจะโตแล้วยังหนักอีกด้วยไม่ได้เบาเหมือนผ้านวมนี่ ซ้ำยังต้องแพ้ท้องทุกเช้าเย็นเพราะเครียดหนัก ซึงอูตอบออกไปโดยพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่หลุดปากว่าคนต้องครรภ์แทนนั้นเป็นใคร

แล้วทำไมแม่นั้นต้องเครียดด้วยล่ะ พอคลอดลูกมาก็ต้องเอามาให้ที่วังเลี้ยง แถมยังมีเงินตกรางวัลให้อีก

ไว้ท่านมีลูกเอง ท่านจะเข้าใจ

แอ๊ด..................

องค์หญิงควรจะแต่งตัวเสร็จได้นานแล้ว ซางมินปิดประตูลงแล้วเดินเข้ามาหยิบผ้านวม ใส่ได้แล้ว......ตอนนี้ทัพของท่านยุนโฮและท่านยูชอนได้กลับมาถึงแล้ว


/
/
/
/


ท่านแจจุง........ ทั้งซึงอูและจึนอูรีบวิ่งเข้ามาประคองร่างบางไว้ ยุนโฮจึงได้แต่มองตามอย่างอารมณ์เสีย ดวงตาคมฉายความคุดุขึ้นมาทันที

ข้าทำดีกับเจ้าขนาดนี้เจ้ายังไม่เลิกแม่ผู้หญิงพวกนี้อีกหรือ..........แจจุงเจ้ามันร้ายนัก ในเมื่อข้าทำดีด้วย แล้วเจ้ายังมีใจให้พวกนางเหมือนเดิมอีก งั้นก็อย่าหวังว่าข้าจะญาติดีด้วยอีกเลย

แล้วดวงตาคมก็เหลือบไปเห็นเจ้าหญิงซอโยที่เดินออกมาพร้อมกับซางมิน

เจ้าเล่ห์........ตอแหลเก่งนักนะ ร่างสูงกระซิบเสียงเรียบให้แจจุงได้ยินแล้วตรงไปหาเจ้าหญิงซอโย ยุนโฮคำนับลงแล้วเอื้อมเอามือเล็กของเจ้าหญิงซอโยมาจุมพิต ทำให้ทุกคนเห็นว่าตนคือพระคู่หมั้นที่รักเพียงเจ้าหญิงซอโยเท่านั้น คอยดูนะแจจุง.........ถ้าเจ้ายังไม่เลิกยุ่งกับแม่สองคนนั่น ข้าจะทำให้เจ้ารู้สึกเจ็บจนอยู่แทบไม่ได้

แจจุงมองภาพตรงหน้าแล้วสะอึกก้อนน้ำตา หมดเรี่ยวแรงไปเสียดื้อๆ หญิงสาวทั้งสองจึงต้องเกาะประคองให้แน่นยิ่งขึ้นอีก ซึงอูเลื่อนมือไปสัมผัสกับหน้าท้องของร่างบางที่นูนขึ้นมา แล้วถามทันที

ท้องของท่านโตออกมาขนาดนี้ ท่านยุนโฮยังไม่สังเกตเห็นอีกหรือ? เมื่อแจจุงส่ายหน้าแทนคำตอบ นางจึงลูบท้องของร่างบางเบาๆ แล้วช่วยจึนอูประคองแจจุงให้เดิน

แสดงว่าท่านโคบุนเลือกแบบชุดให้ท่านแจจุงได้ดีมากจริงๆ ขนาดคนเก่งๆ อย่างท่านยุนโฮยังจับผิดไม่ได้ จึนอูเอ่ยขึ้นบ้างหลังจากเงียบมากนาน

เลือกได้ดีเกินไปน่ะสิ ซึงอูแบะปาก นางอยากให้ยุนโฮรู้ใจจะขาดอยู่แล้วว่าแจจุงท้อง แต่นางไม่มีสิทธิ์เอ่ยความให้ใครได้รู้ จึงทำได้แค่จับตามองร่างบางอย่างสงสารเท่านั้น

เมื่อทุกคนเดินกลับเข้าไปหมดอูซองที่ยืนดูอยู่นานก็เดินเข้าไปหาลูกชายที่เดินห่างจากร่างเล็กหลายเมตร

ทำไมเจ้าไม่เข้าไปหาองค์หญิงบ้าง......?

ท่านพ่อตอนนี้ข้าอารมณ์ไม่ไดีอยากอยู่คนเดียว........ ยูชอนเดินหนีไปทันที ทิ้งไว้แต่จุนซูที่เดินต้อยๆ เข้ามา

เจ้าเห็นแล้วใช่มั้ยจุนซู........ถ้าไม่อยากถูกเกลียดไปมากกว่านี้ ก็จงเอานี้ไป อูซองยื่นซองสีครีมให้ เมื่อร่างเล็กรับไว้ในมืออูซองก็พูดต่อ มันคือคำของข้า งานที่เจ้าต้องทำให้สำเร็จไม่อย่างนั้น ยูชอนจะรู้ในสิ่งที่เจ้าไม่อยากให้เขารู้



ToBePart10